Babilejoj

30.06.2012 § Komentu

Mi memoras ke antaŭ multaj jaroj, en 1994, mi unue lernis pri la interreto.  Tiame, mi nur lastatempe aĉetis komputilon, kaj io kiel la interreto sonis nekredebla.  Sed, trovi eniron al la interreto estis, tiam, tre malfacile.  Ankaŭ, reteniro estis tre multekosta; mi memoras ke, de unu kompanio, mi vidis $6 (usonaj dolaroj) por ĉiu horo de retuzo.  Freneze!

Unu tago, mi ricevis KD-on de “America Online” (AOL).  Hmmm.  Mi nur bezonis meti la KD-on en la komputilon, kunligi la komputilon al la telefona sistemo, kaj doni al ili mian kreditkartan numeron, kaj mi havis la interreton!  Kaj la prezo ne estis $6 ĉiuhore.  Ĝi estis “nur” $2.95.  Kvankam, mia kampara loĝurbeto ne havis telefonan enirnumeron, do mi bezonis uzi numeron ĉe proksima urbo.  Tiu enirnumero kostis $0.10 ĉiuminute de la telefonkompanio.

Mi ne kalkulis ke ($0.10 x 60) + $2.95 = $8.95.  Mi vere, vere deziris surreti.

Ĉiukaze, estis nemulte fari en AOL.  Escepte por la babilejoj.

La babilejoj estis la plejbonaj lokoj en AOL.  Homoj estis tie ĉirkaŭhorloĝe.  Iam ajn oni deziris babili kun iu, iu estis tie.

Post iom da tempo, mi malkovris la veran interreton, kaj forlasis AOL.  Tie, sur la vera reto, ne estis la AOL babilejoj.  Anstataŭe, ni havis IRC.  IRC estis ankaŭ bona, kaj estis iom simila al la AOL babilejoj, kvankam ĝi estis ankaŭ iom pli sovaĝa ol tio de AOL.  Mi parolis kun homoj en IRC dum multaj jaroj, kaj ĝuis ĝin ege.

Nun, tamen, AOL estas plejparte morta.  IRC estas plejparte morta (ĝi ankoraŭ ekzistas, sed tielas tre trankvile).  Neniu plu kutime babilas rete kun nekonatuloj.  Estas forumoj, jes, sed ili ne samas.

Mi opinias ke strangas ke unu el la plej retallogaĵoj de la frutagoj de la interreto, hodiaŭ plejparte malaperis.

La “Occupy” Movado

05.11.2011 § 3 Komentoj

La “Occupy” movado kreskiĝis de nur kelkaj nerimarkitaj manifestaciantoj en malgranda parko en la Urbo de Novjorko, ĝis forto de dekmiloj da homoj en urboj ĉirkaŭ la mondo. Tio okazis dum nur malpli ol du monatoj.

Kio okazos al la movado dum la venonta jaro? Ĉu ĝi disiĝos? Ĉu ĝi iĝos nova politika partio? Aŭ, ĉu ĝi iĝos io alia; io, kion mi ne povas nuntempe aŭguri?

Mi mem opinias ke la movado ne malaperos. Kvankam malvarmo kaj neĝo venas kaj venos al la pli nordaj areoj de la lando, fakto kiu eble indikas malpli kaj malpli eksterajn ĉeestantojn dum la vintro, mi prognozas ke la movado daŭros.

Dum multaj jaroj, klaras ke la usona politika sistemo malfunkciis. Dum tro longa tempo, la homoj kiuj tenis politikan potencon en ĉi tiu lando venis el sociaj kaj ekonomiaj fonoj kiuj estas tre malsamaj ol tiuj de la 99% kiujn ili “gvidas”. Elektjaroj estas ĉiam plenaj da promesoj fare de la politikistoj por la ordinaraj homoj, sed la promesoj neniam plenumiĝas. De iu ajn flanko. Nenia progreso okazis en usonaj politikoj dum almenaŭ tridek jaroj. La politikaj demandoj kiuj daŭre revenas, denove kaj denove, elekto post elekto, estas ĉiam la samaj demandoj, kaj ili estas ĉiam distraĵoj de la veraj problemoj.

Sed, la veraj problemoj nun iĝas tro egaj kaj tro disvastiĝintaj por ignori plu. Homoj perdas iliajn hejmojn. Homoj perdas iliajn ŝparaĵojn. Homoj senlaboraj ne povas trovi laborojn. Kaj, nenia faciligo videblas. Ambaŭ politikaj partioj diris pri “la kreado de laboro” dum la lastaj kelkaj jaroj, sed la labora situacio ne plibonas. Anstataŭe, niaj “gvidantoj” malŝparas tempon por konfirmi ke “In God We Trust” (“Dion Ni Fidas”) estas ankoraŭ la moto de Usono. Ili malŝparas tempon kiun ili povu uzi anstataŭe por krei la ŝanĝojn necesajn por plibonigi la vivojn de ĉiuj.

Sed, evidente la reganta klaso ne volas krei ŝanĝon. Kial ili devas? Aferoj estas bonaj. Por ili. Ili posedas bonajn, altpagajn postenojn. Ili havas bonan sanzorgon. Iliaj belaj hejmoj kaj multekostaj aŭtomobiloj estas plenpagitaj. Ili havas monon en la banko, kaj pensiojn por kiam ili emeritiĝos. Iliaj infanoj ĉeestas bonajn lernejojn, kaj havas brilajn estontojn. Tiam, kiam ili ĉirkaŭvidas, ili vidas ke estas ankaŭ veraj por ĉiuj el la homoj kiujn ili persone konas.

La problemoj de la usonaj 99% ne estas problemoj por la reganta elito. Kaj, dum tio veras, mi kredas ke la “Occupy” movado kreskiĝos, vintra neĝo aŭ ne.

La Okupa Movado

01.11.2011 § Komentu

Mi devas kolekti miajn pensojn.

Certe mi volas diri ion pri ĉi tiu grava movado. Sed, mi ankoraŭ ne scias precize kion.

Bonvolu atendi…

La Unuaj Tri Monatoj

19.03.2011 § 1 komento

Nu, ĝis nun, ĉi-jaro ŝajnas tre okazplena.

Dum februaro, la jaro 1989 vizitis la mezorienton, unu domeno post alia.  Libio decidis ne rajdi la ondon, tamen.  Mi opinias ke tiu decido ne bonos estontece por Sro. Kadafi.  Sed, kiu scias?  Kadafi surprizis min antaŭe; mi miras ke li ankoraŭ vivas, post tiom da jaroj.   Li ŝajnas posedi tre fortan travivemon.

Ĉiuj jam konas pri la okazo de la 11a de marto en Japanio.  Mi malfeliĉas por ili.  Mi travivis la (ankaŭ 1989) “La Prieta” tertremon en San Francisco.  Tiu tertremo estis la plejgranda el tiuj, kiujn mi iam ajn spertis, kaj estis 7.2.  La japania tertremo estis 9.0.  La 9.0 tertremo estas (mi kredas) preskaŭ 100x plejgranda ol 7.2.  Mi ne povas imagi.

Sed, tertremo ne sufiĉis.  Do, la tertremo kaŭzis cunamon, kiu detruis multajn urbojn kaj multe da lando.  Japanio mem translokiĝis tertreme preskaŭ tri metroj, kaj malleviĝis iom, do la akvo de la cunamo ne povas forflui.  Miloj da homoj mortis.  Centmiloj da homoj estas senhejmaj.

Sed, cunamo ne sufiĉis.  Do, kune, kaj la tertremo kaj la cunamo detruis multe da nukleaj reaktoroj.  La problemo egas kaj kreskemas.  Pli homoj mortis, kaj denove eĉ pli homoj ne povas dormi en iliaj propraj litoj.

Do, la unuaj tri monatoj de la jaro alportis ŝanĝegojn al du partoj de la mondo, kaj la jaro estas ankoraŭ juna.  Kio sekvos…?

La Etaĵoj De Malfrua Februaro

27.02.2011 § 2 Komentoj

Mi komponis novan muzikaĵon, kiu aŭskulteblas ĉi tie.  La muzikaĵo nomiĝas “Flashes Overhead”, kaj troveblas listosupre (la aliaj muzikaĵoj tie ankaŭ estas la miaj, se oni deziras aŭdi plu).

Dum la kompontempo de la supre menciita muzikaĵo, mia komputilo rifuzis ludi, kaj ĝenis min per mesaĝo ke la komputilo estas tro malrapida por ludi mian muzikaĵon.  Tio ege ne bonas, ĉar tiu muzikaĵo ne komplikiĝas, kaj mi deziros komponi eĉ pli komplikajn muzikaĵojn estontece.  Sed, mi komprenas; la komputilo havas preskaŭ kvar jarojn, kaj, kvankam ĝi estis tre forta maŝino antaŭ kvar jaroj, ĝi ne tielas nuntempe.  Kaj la programoj, kiujn mi uzas por komponi, postulas pli kaj pli rimedojn ĉiujare.

Do, mi aĉetis novan komputilon.  Komputiloj iĝis tiom malmultekostaj lastatempe!  Mi ne skribos la konstruplanon de la komputilo – sufiĉas diri ke ĝi estas minimume kvaroble plibona ol mia antaŭa, kaj kostis nur $499.

Mia malnova monitoro ne plu funkcias bone – surekranaĵoj sangas dekstre kaj malklariĝas – do mi ankaŭ aĉetis novan 27″ monitoron.  Mia laboreja monitoro estas 27″, kaj kiam ajn mi rehejmiĝis, mia 20″ monitoro ekaspektis eta.  Nun miaj monitoroj, hejme kaj laboreje, egalas.  Plejparte, miaj postulantaj muzikprogramoj nun pli feliĉas, kaj tial mi ankaŭ.

La antaŭraportita neĝo venis, kaj iris.  La lastaj kelkaj tagoj tre malvarmis, sed ni “ĝuis” surteran neĝon nur unutage, kaj ĝi rapide degelis.  Kvankam, ni atingis rekordajn nivelojn de malvarmo dum du noktoj.  Iom da varmo revenis hodiaŭ, tamen, kaj nia temperaturo nun estas pli aŭ malpli kutima.

Neĝo Venos

21.02.2011 § Komentu

Kvankam ĝis nun en Oregono la vintro tre mildis, ni ne povos eskapi. Ne. La veteristoj diris al ni ke, dum ĉi tiu semajno, la neĝo vizitos nin. Probable merkredon aŭ/kaj ĵaŭdon. La ceteraj partoj de la nacio havis neĝon (per tre fortaj kaj malbonaj ŝtormoj) dum multaj monatoj, kaj dumtempe ni oregonanoj vidis aerneĝon nur unufoje, kaj terneĝon nefoje. Sed, la neĝodioj evidente opinias ke ili devos veni oregonen antaŭ printempo pelos sin norden.

Estas tiom malfrue dum la vintra sezono, do la apero de neĝo, nun, surprizas (kaj ne, almenaŭ por mi, plaĉas).

Malnovaj Bildoj de Novjorko

01.02.2011 § 1 komento

Antaŭ kelkaj semajnoj, mi enlaboreje kreis novajn ekranfonojn.  Mi decidis ke mi deziris ion malsaman al miaj antaŭaj ekranfonoj, kiuj estis plejparte tre kolorplenaj.  Mi ankaŭ deziris ion interesan.  Do, mi iris al Shorpy.  Ĉe Shorpy troviĝas multaj bildoj de antaŭ (ĉirkaŭ) 100 jaroj.  La bildoj restaŭriĝas per Shorpy, kaj aspektas tre klaraj kaj bonaj.  Ili ankaŭ estas tre grandaj bildoj, do ili povas facile ekranfoniĝi por eĉ la plej grandaj ekranoj (mia monitoro, ĉe mia laborejo, estas ega 27″).  Preskaŭ ĉiu bildo estas nigra-kaj-blanka.

Mi serĉis por bildoj de la Urbo de Novjorko.  Mi ne loĝas en Novjorko, do kial mi elektis tiun urbon?  Mi ne vere scias – mi supozas ke mi deziris temon por la bildoj, kaj ŝajnis al mi ke estus multaj bildoj de tie, do mi elektis la Novjorkan temon.  Ĉiukaze, mi trovis ĉirkaŭ 20 bildojn de inter 1900 kaj 1935.  Mi stucis kaj regrandigis ilin por konformi al mia ekrano.  Ĉiuduonhore, la komputilo hazarde elektas novan por montri dum la sekva duonhoro.

La bildoj estas tre interesaj.  Iom el la bildoj estas larĝaj vidoj de la urbo, de altloko sur la Empire State Building.  La urbo aspektas tiom malsimila al modernaj urboj.  Unue, estas ne altaj brilaj vitraj turoj.  Neniom.  Ĉiuj ĉielskrapantoj konstruiĝis de betono, stono, briko.  Modernaj urboj estas plenaj de vitraj turoj, sed estis neniom dum 1932.  Kaj multe da la fenestroj de la ĉielskrapantoj estas malfermaj!  Vi neniam vidus tion hodiaŭe. Ili ankaŭ ne havis klimatizatorojn dum 1932, kaj eĉ altaere, varmas dum somero.

La alia granda malsimilo al hodiaŭ: por ĉiuj homoj, se oni iras eksteren, si devas, devas, devas porti ĉapelon.  Viro, virino, infano, bebo, ne gravas.  Vi devas porti ĉapelon ekstere.  Jes, mi havas unu bildon de “Little Italy” (Italieto), de 1910, en kiu estas videblaj homoj kiuj estas… senĉapelaj.  Mi scias!  Ekstere!  Multaj senĉapelaj homoj.  Evidente, ankaŭ senkulturaj sovaĝuloj kiuj ne taŭgas por civila societo.  Unu aferon mi scias: kvankam iom el la ĉapeloj de la viroj ŝajnas bonaj, ĉiuj el la ĉapeloj de la virinoj aspektas vere teruraj.  Mi neniam antaŭe vidis ĉapelojn tiel malbelaj kiel la ĉapeloj de la virinoj dum la frua dudeka jarcento.

La bildoj amuzas.  Iom el la firmaoj en la bildoj ankoraŭ vivas (Coca Cola, Whitman’s Chocolates, ktp.), kaj iom ne (Belle Meade Sweets, kies fabrikejo brulis dum 1916).  Plaĉas al mi vidi tiujn erojn el historio, fluantaj pretere sur mia ekrano.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.