Usono

Mi kredas ke mi nun havas pli informon pri la morto de Michael Jackson ol mi vere bezonas.  Ĉu ni povus reiri nun al la novaĵoj el Irano?  Aŭ pri la ekonomia krizo?  Aŭ pri la diversaj militoj, kiujn ni faradas?  Aŭ pri ktp., escepte Michael Jackson?

Ĉiam, kiam mi komencas spekti la televidajn novaĵojn, la unua afero kiun mi vidas estas pri Michael Jackson.  Kial ĉiam?  Ĉar preskaŭ ĉiom da la novaĵoj estas pri Michael Jackson.  Do, ne gravas kiam oni spektas – la novaĵoj estos pri Michael Jackson.  CNN, MS-NBC, FOX News, eĉ la kutimaj dissendaj retoj estas plejparte pri Michael Jackson.

Sufiĉas!

Kvankam mi neniam estis vera ŝatanto de Michael Jackson, mi ne malamis lin.  Mi ŝatis iom da lia verkaro.  Ekzemple, mi ŝatis la kanton “Thriller”, kaj la video ankaŭ plaĉis al mi.  Sed, plejparte mi preferas aliajn muzikstilojn, kaj tre malofte aŭskultis al lia muziko.

Mi kredis ke la Michael Jackson novaĵoj estus finita antaŭ nun, sed eĉ hodiaŭ, multaj tagoj post lia morto, kiam mi ŝaltas la televidilon, la unua afero kiun mi vidis estis… Michael Jackson.  Ankoraŭ.

Estas multe da pligravaj aferoj en la mondo, okazante nuntempe, ol semajnaĝaj novaĵoj pri morta muzikisto.

Tutsemajnon, mi atentis al la novaĵojn elveninte Iranon.  Mi spektis la novaĵojn kaj televidile (plejparte CNN) kaj interrete (diversaj fontoj).  Mi ankaŭ legis la riveron da mesaĝoj en “Twitter” (plejparte #IranElection).  Kompreneble, nun ke Michael Jackson mortis, la aktualaj novaĵoj estas preskaŭ tute pri li.  Sed, mi opinias ke estas nur tiom oni povas diri pri MJ (i.a., tiu situacio ne vere ŝanĝiĝos), sed la situacio en Irano certe fariĝos.

Se ni ne opiniis antaŭe (kvankam, ni tiel faris), Irano klare montris al la mondo ke ĝi estas diktaturo kaj policoŝtato.  Tiel, kiel aliaj diktaturoj, ili diras ke ili estas demokratio, sed tiu estas nur bela farbo sur putra muro, kiu kovras la veron.  La problemo kun tia farbo estas ke ĝi nepre senŝeliĝas.  La mondo ĉiam eventuale vidas la veron.

Mi havas miksitajn pensojn pri Twitter.  La problemo kun Twitter estas ke ĝi faras la okazojn de la mondo tiel, kiel videoludo.  Kiom da usonaj homoj sentis ke ili estis partoprenantoj en la manifestacioj, nur ĉar ili spektis la riveron da mesaĝoj en Twitter?  Sed, la diferenco estas ke ili estis hejme, en Usono, kaj neniu provis pafi ilin aŭ prenis ilin al prizono.  Ili estis tute ne endanĝerigitaj (en iu ajn maniero).  Ili estis nur spektantoj, sed pro iliaj furiozaj RT-oj (angle: “retweets”) kaj demandeblaj “subtenoj”, ili kredas ke ili helpis la irananojn.

Mmm.  Eble.  Mi ne scias certe.

Tio, kion mi scias, estas ke, malgraŭ la subteno de la usonaj “twitterazzi”, Mousavi ne estas amiko de la okcidento.  Li ne estas nova politikisto; li estis parto de la 1979 revolucio, kaj estas tiel malusonemaj kiel Aĥmadineĵad.  Li estas ankaŭ necedema sintenanto (angle: hardliner), kvankam eble malpli ol iuj.  Sed, eble li estas malpli freneza ol Aĥmadineĵad (kiu estas frenezega).

Mi ne scias tion, kiu okazos en Irano.  Ĉiukaze, mi esperas ke ĝi plejbonos por la popoloj de Irano.

Diable!  Mi elektis malbonan tempon por mia ferio.  Jes, mi ne bezonas labori, kaj tiu afero bonas, sed…

Ĉi-semajnon, konstrulaboristoj anstataŭigas la murtegaĵon sur mia domo.  Mi loĝas en kundomaro, kaj ili anstataŭigas la murtegaĵojn sur ĉiuj de niaj kundomaroj.  Mi ne sciis kiam ili komenciĝus, do mi ne povis plani por ĝi.  Kaj, malbonŝance, ĉi-semajnon – la semajno de mia ferio – estas la tempo.

Mi devas aŭskulti al la sonoj de marteloj tuttage (kvankam ne tutnokte!).  Mia enveturejo plenas kun forĵetaĵoj kaj mi ne povas veturi ien ajn.  Do, mi sidas ĉi tie kaj interretas.  Mi spektas la preterfluantajn mesaĝojn de Twitter pri la tumulto en Irano, mi legas la novaĵojn, kaj estas ne multe alia mi povas fari.

Aktuale, ili elprenas miajn fenestrojn.  Kaj la martelado daŭras…

Jen Neda Agha Soltan, la irananino mortigita hieraŭ sur la stratoj de Teherano, per kuglo tra sia koro.

Ĉu ŝi aspektas kiel malamikino de la ŝtato?

Ŝi voĉdonis, kaj nur volis por sia voĉo aŭdiĝi (krimo, ĉu ne?).  Do, ŝi devas esti malamikino de la ŝtato.

Kaj nun ŝia voĉo neniam denove aŭdiĝos.

Miaj pensoj estas kun la popoloj de Irano, kaj kun la familio kaj geamikoj de Neda.

Sed Neda estas nur unu el multaj.  Mi imagas ke iliaj voĉoj estos plifortaj en morto ol ili estis dum vivo.

Komenciĝas hodiaŭ mia duonjare dusemajna ferio.  Tiel, kiel estas kutima por mi, mi ne havas konkretajn planojn.  Plejparte, mi nur volas neiri al mia laborejo.

La etoso ĉe mia laborejo ĉi-jare estas tre malbona.  Pasintsemajnon ankoraŭ alia laboristo en mia fako maldungiĝis.  Li laboris ĉe mia kompanio dum pli ol dudek jaroj.  Mi ne konis lin bone (ne tiel, kiel mi konas mian eksprojektestron), sed mi parolis kun li okaze.  Dum la pasintaj kelkaj jaroj, mia fako perdis tro multe da homoj!  Unu el la teamoj en mia fako nun enhavas nur novajn laboristojn – kaj ili scias nenion!  Jes, iam, antaŭ dek jaroj, mi (kaj la cetero el mia teamo) ankaŭ sciis nenion, kaj ni eventuale lernis.  Kompreneble,  la novaj laboristoj ankaŭ lernos.  La viro kiu maldungiĝis estis ano de tiu teamo, kaj estis la nura homo kiu sciis ion ajn.  Nun li estas foririnta, kaj la laboro de tiu teamo estas eĉ pli malrapida kaj malbona.

Do, mi feliĉas ke mi povas neiri tien dum kelkaj semajnoj.

Tiel, kiel estas kutima por mi, mi ludos muzikon, videoludojn, kaj spektos televidilon.  Mi volas fari mallongajn veturojn – eble al muzeoj, butikoj, ktp.  Denove, mi kutime ne havas planojn, kaj mi ŝatas tion.  Se mi havas planojn, mi sentas ke mi ne vere ferias.

Ĉe mia laborejo, ni daŭras ripari la etajn problemojn en nia nova programo.  Ĉiuj ŝajnas feliĉi kun la programo, kaj multe da niaj “riparoj” estas la aldono de novaj trajtoj (kvankam iom estas veraj riparoj).

Hieraŭ, mia teamo kaj mi manĝis lunĉon kun la eksprojektestro pri kiu mi skribis antaŭafiŝe.  Ŝi ankoraŭ diras ke ŝi feliĉas ke ŝi maldungiĝis, kaj mi kredas al ŝi – veras ke ŝi malfeliĉis tie dum multaj jaroj (kvankam ŝi estas kutime gajema, tial ni vere ne sciis kiom).

Ŝi diris ke ŝi parolis kun multaj aliaj ekslaboristoj el mia kompanio, kaj ŝi diris ke ĉiuj ankaŭ feliĉas.  Mi komprenas.  La kompanio ŝanĝiĝis multe dum la pasintaj kelkaj jaroj, kaj iuj ne ŝatas la ŝanĝojn.  Ĝis nun, mi ne ŝatas iom da la ŝanĝoj ankaŭ, sed la plejparto de ili ne influas al mi multe.  Do, mi restas tie nuntempe.

Pasintsemajnon, alia projektestro ĉe mia kompanio maldungiĝis.  Ŝi ne nur estas mia amikino, ŝi ankaŭ estas la virino kiu dungis min antaŭ preskaŭ dek jaroj.  Tiufojon, ŝi estis teamestro, kvankam baldaŭ poste ŝi iĝis projektestro anstataŭe (kaj mi aniĝis en alia teamo).  Dum la jaroj kiujn ŝi laboris ĉe mia kompanio, ŝi faris bonlaboron, kaj neniu komprenas kial ŝi maldungiĝis.

Ŝi diras ke ŝi feliĉas pri la situacio.  Ŝi volas transloĝiĝi al Havajo, kaj ŝia maldungiĝo faros tion plifacila.  Ŝia edzo estas dekano de loka kolegio, kaj ili ambaŭ volas ke li baldaŭ trovos dekanlaboron ie en Havajo.  Se ne, almenaŭ li ankoraŭ havas laboron ĉi tie (do, kvankam ŝi maldungiĝis, ili ne bezonas ĉagreni pri mono).

La malbona ekonomia situacio igas multajn ŝanĝojn.  Sed, mi konas iom da homoj ĉe mia kompanio kiuj eble meritas maldungiĝi, sed estas ankoraŭ tie, kaj ankoraŭ aliaj homoj, kiuj multjare faris bonlaboron, maldungiĝas.  Mi iam miras pri la iame stultŝajnaj decidoj de miaj kompaniestroj.

Tiel, kiel mi anticipis, post la lastsemajna ellaso de mia teama projekto al la manoj de la laboristoj, ili trovis iom pli da problemoj.  Sed, la problemoj estas ankoraŭ etaj, malgravaj, kaj ripariĝos facile.  La plejparto de la semajno, mi nur atendis aŭdi pri projektaj problemoj, kaj helpis laboristojn kompreni tiel, kiel la programo funkcias (ili trejniĝis antaŭ kelkaj semajnoj, sed iuj ne atentis, kaj nun ne memoras kiel labori kun ĝi).

* * *

Dick Cheney, bonvole silentu!  Torturo ne estas usona valoro, kaj mi ne zorgas kiom homojn via torturo “savis” – Usono funkciis tre bone dum multaj jarcentoj sentorture, kaj ni povos fari tiel denove.  Mi ne prizorgas viajn “kialojn” por torturo.  Estis, estas, estos ĉiam ne moralaj kialoj por torturo – torturo sendemande estas krimo, kaj regantoj kiuj aprobas torturon krimulas.  Tial, mi opinias ke vi estas krimulo, kaj mi ne volas daŭri aŭdi vin aŭ viajn “kialojn” por malusonecaj agoj.  Iru for de mia televidilo, kaj malaperu de miaj okuloj!  Vi devus enprizoniĝi, sed se tio ne eblas (pro politikaj kialoj), almenaŭ eliru mian vidon.  Mi ne volas vidi vin, aŭdi vin, pripensi vin, ktp.  Vi difektis Usonon pli ol la teroristoj iam faris, kaj estas viaj ideoj kontraŭ kiujn ni devas labori.

Vendredon, la projekto kiun kaj mi kaj mia teamo prilaboris ekde oktobro de 2007 finfine ellasiĝis.  La projekto vere estas ankoraŭ nur pligranda provo ĝis la 1a de junio; post tiam ĉiuj uzos ĝin.  Estis nur etaj problemoj dum la pasintaj provaj sesioj, kvankam nun ke la projekto estas en la manoj de la laboristoj mi anticipas ke ni trovos pli.  Do, la sekva semajno estos probable tre okupata.

Aliteme, mi decidis ke mi ne ŝatas ke mia hejma komputilo estas supretaĝe kaj mia televidilo estas mezetaĝe.  Tiam, kiam mi spektas televidilon, mi ne povas retfoliumi, legi retpoŝtojn, ktp.  Dum la reklampaŭzoj mi devas ascendi la ŝtuparon, ete retfoliumi, kaj tiam descendi denove por daŭri spekti la televidilon.  Supren, malsupren, supren, malsupren, ktp.

Eĥ.

Do, lastan ĵaŭdon mi aĉetis kaj novan tekkomputilon kaj sendratan enkursigilon.  Hieraŭ mi instalis la enkursigilon, kaj nun povas interreti en mia loĝoĉambro, dum mi spektas televidilon.  Estas tre bone.

Mi trovis ke tekkomputiloj estas pli malmultekostaj ol mi anticipis.  La plenkosto de kaj la tekkomputilo kaj la enkursigilo kunkune estis sub $450 (usonaj dolaroj).  La komputilo (eMachine) estas tre maldika, rapida, kaj enhavas 160 gigabajtan fiksitan diskon.  Mirindas!

Lastan mardon, ĉe mia laborejo, mia projektestro subite (kaj senvole) maldungiĝis, kaj siaj responsaĵoj estis donitaj aliulen.  Aliaj projektestroj en la kompanio ankaŭ maldungiĝis samtempe (mi kredas ke estis kvin homoj entute kiuj foriris).  Mia kompanio havas 4000 laboristojn tutmonde, do kvin homoj ne sonas kiel tiom, sed mi opinias ke ili estas ankoraŭ tro multaj.  Mia eksprojektestro estas fraŭla patrino kun unu filineto – ĉiam malbonas perdi laboron, sed dum ĉi tia ekonomia situacio, pli malbonas.  Mi esperas ke ŝi povos trovi novan laboron baldaŭ, sed mi opinias ke eble malfacilos fari tiel proksimtempe.

Mi lernis lastsemajne ke nur unu el kvin usonanoj nun nomas sin “respublikanoj”.  La senatano Arlen Spector, kiu estis respublikano, ŝanĝis lian partian membrecon al la demokratoj.  Dume, la respublikanoj trovis novan proparolanton: alia belistino, Sinjorino Kalifornio, Carrie Prejean, kiu kontraŭgejas kaj kontraŭabortas.  Ĉu vere?  Ĉu Sarah Palin ne sufiĉas?  Ĉu la respublikanoj vere bezonas aliajn belistinojn paroli por ili?  Kaj ili miras kial nur unu el kvin nomas sin respublikanoj.  Kvankam mi opinias ke belistinoj – kiel iu ajn – povas inteligenti, kaj povas havi bonideojn, ĉu plibonus se la respublikajn politikistojn parolus por ilia partio, kaj lasus la belistinojn belaspekti?

Kvankam la respublika partio ne plaĉas al mi, mi opinias ke ni bezonas vivkapablan kontraŭstaran partion.  Se la respublikanoj ne povas esti tia partio, tiam ni bezonas novan.  Se la dekstregaj respublikaj frenezuloj daŭrus regi la partion, tiam la maldekstregaj demokrataj frenezuloj atingus tro multan povon.  Mi opinias ke tio malbonus.  Bonaj kontraŭstaraj partioj necesas por alporti ĉiujn centren, kiu estas la plej bona loko.  Alie, ni povus trovi nin mem tro maldekstregaj, kiu estas tiel malbona kiel esti tro dekstregaj.

Nuntempe, la respublika partio ne vivkapablas (aŭ pliiĝas tiel ciutage).  Mi esperas ke ili eventuale aŭdos la voĉon de racio, kaj movos plicentren, anstataŭ malŝparante ilian tempon kun belistinoj.